“Participatie en gezondheid” zijn van groot belang voor de arbeidsmarkt in de gezondheidszorg. We staan voor enorme uitdagingen. De zorgvraag stijgt. Het potentieel aan gezondheidswerkers stijgt minder sterk. Toegenomen technologische mogelijkheden geven wel kansen voor slimme zorg en zelfmanagement. Maar het is noodzakelijk om ziekteverzuim en onnodige uitstroom te voorkomen.
Wie is/zijn aanzet: werkgevers, overheid of anderen?
Deze discussie is gestart op 9 juli 2010 08:07 door Piet de Bekker
9 juli 2010 08:35
In mijn ogen zijn wij allemaal aan zet.
De zorgvraag stijgt….maar waar is er dan eigenlijk echt behoefte aan? Aan professionele hulpverlening, aan iemand die af en toe boodschappen komt doen, aan een luisterend oor?
Veel vraag om zorg is een schreeuw om aandacht. In mijn ogen wordt er veel dure professionele zorg verleend waar men ook met een handvol medemenselijkheid in de behoefte kan voorzien. Dus mijn oproep… kijk bij een zorgvraag vooral eens naar de achterliggende behoefte en vraag je als professional af of je daar wel in moet willen voorzien. Mensen hebben ook een verantwoordelijkheid voor zichzelf te nemen, stimuleer ze daar in.
En laten wij allen onze bijdrage leveren aan de medemenselijkheid. Kijk eens om je heen, hoe is het met je collega, je buurman, je tante? Ben jij dat luisterende oor, die rechterhand voor een kleinigheidje?
Dan zijn wij allen gezondheidszorgers, meer dan voldoende en nog goedkoper ook!
9 juli 2010 10:15
De vraag die Piet stekt aan het einde van zijn tekst geeft misschien wel meteen de grootste uitdaging weer. Zou het niet zo zijn dat de enorme uitdagingen alleen kunnen worden aangepakt als de verschillende partijen hun eigenbelang ondergeschikt gaan maken aan het belang van de sector?
9 juli 2010 10:23
Eigenrisicodragers voor de WGA hebben vaak niets geregeld om langdurig ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid te voorkomen. Werkgever lijken te kiezen voor lagere kosten en lijken zich niet voldoende te realiseren dat zij dan de zorg hebben voor de werknemer gedurende 12 jaar. Door adviesbureau Spaendock is hier onderzoek naar gedaan. Zijn concluderen dat `het gedrag van werkgevers rond de WGA onthutsend is’.
Mijn vraag is of de zorgwerkgevers hier al voldoende op hebben geanticpeerd? Zijn er al uitgewerkte plannen zoals banenpools om de zorg van die 12 jaar zoveel mogelijk te ondervangen?
9 juli 2010 18:24
Het is een gegeven dat het ziekteverzuim in de zorg al decennia hoger ligt dan het landelijk gemiddelde (zie: cbs, cijfers 2009). Het zowel voorkomen van ziekteverzuim door te kijken naar arbeidsomstandigheden en contractgrote is in dit geval essentieel. Contracten van 36 uur per week in deze vaak fysiek en mentaal zware functies zijn niet vol te houden tot op hoge leeftijd. Iedereen achter een bureau na de 55 jaar is ook niet haalbaar.
Voor werkgevers zijn er ogenschijnlijk niet veel andere opties dan de eerder genoemde punten. Banenpools zijn – gezien de continuïteit van zorg – slechts een hulpmiddel wat kan bestaan naast andere structurele oplossingen.
Investeren in opleidingen op lbo/mbo niveau lijkt een eerste vereiste. Overigens is in mijn ogen -puttend uit mijn ervaring- nog flink wat winst te halen aan het vroegtijdig aanpakken en volgen van het ziekteverzuim. Bij uitval zo snel mogelijk helder krijgen of re-integratie in eigen functie haalbaar is! Vaak gaat er in het eerste traject al zoveel fout in aanpak/communicatie van de drie partijen (werknemer,werkgever en arbodienst) dat men als werkgever vaak de vinger naar zichzelf zal moeten wijzen wanneer het gaat om de vraag waarom een en ander niet anders was aangepakt…
18 juli 2010 23:00
We zijn allemaal aan zet, moeten slimme dingen bedenken en doen. Techniek kán ons helpen, áls we het maar als tool en niet als doel aan gaan wenden. Daar schuilt nog wel een gevaar, te vaak is het een technical push, die een oplossing voor een (al dan niet nog) niet onderkent probleem heeft.
Iedereen is daarbij aan zet, bestuurders, industrie de medewerkers zelf. Een achteroverleun-houding van “ze komen het me wel brengen” is niet voldoende.
21 juli 2010 09:47
Natuurlijk zijn we allemaal aan zet. Ieder vanuit het eigen perspectief en deskundigheid. De NPCF (de clientenkant dus) heeft een interessant stuk geschreven: Toekomst zorg thuis. Hierin zijn boeiende denkrichtingen voor problemen die ontstaan op oa de arbeidsmarkt. De client zal van zorgvrager (afhankelijke rol) opdrachtgever worden en dat nodigt organisaties uit hun werkwijze te veranderen en slimme diensten te ontwikkelen. Het aardige van het stuk is eveneens dat de client de motor voor de veranderingen, vragen en eisen wordt en daarmee eindelijk echt centraal komt te staan.