Zowel op de werkvloer als in de staf van bedrijven is er relatief weinig kennis over het hebben van een jongere met een beperking als collega. In toenemende mate sluiten bedrijfstakken CAO’s af waarin afspraken staan over het in dienst nemen van bijvoorbeeld Wajongers. Als het een bedrijf lukt om deze jongeren te vinden en een baan aan te bieden, wat staat hen dan te wachten op de werkvloer? En wie is er dan beschikbaar om zowel deze jongeren als hun collega’s en direct leidinggevenden behulpzaam te zijn bij dit proces? Is de bedrijfsarts daarvoor geschikt of heeft die alleen maar oog voor wat er mis is met deze jongere? Kan men samen met het bedrijf zorgen voor een werkcultuur waarbinnen mensen met een beperking – dus ook Wajongers – vanzelfsprekend passen? Of is dit nou typisch niet iets waar deze tak van de gezondheidszorg zich mee bezig zou moeten houden?
Deze discussie is gestart op 9 augustus 2010 13:59 door Yolan Koster
10 augustus 2010 14:59
@Yolan. Bedrijfsartsen kijken vooral naar de mogelijkheden om te participeren in arbeid. Niet zozeer naar de beperkingen.
Maar ik vind je opmerkingen wel zeer invoelbaar en herkenbaar. Veel wajongers zullen niet snel een bedrijfsarts spreken omdat de toegang tot de bedrijfsarts nagenoeg om zeep geholpen is. Zie ook de brief van de NVAB voorzitter aan de informateur Lubbers, http://nvab.artsennet.nl/Artikel-3/BRIEF-NVAB-AAN-INFORMATEUR.htm
Bij de huidige wetgeving zul je vóór indiensttreding ook niet gauw een bedrijfsarts spreken. Hoewel dat in een aantal gevallen toch erg wenselijk kan zijn. Dit om uitval in de toekomst te voorkomen.
Bedrijfsartsen kunnen m.i. wel een bijdrage aan de cultuur leveren mits ze dicht bij de directie van dit bedrijf zitten. Al is het maar om aan te geven dat er ook voordelen voor een werkgever zitten aan de aanname van een wajonger!!
Maar vooral in het MKB zal dit contact tussen directie en bedrijfsarts niet makkelijk tot stand komen.
Ik ben het overigens dat vele anderen de cultuur van een bedrijf vormen. Op de eerste plaats de werknemers zelf natuurlijk. Voor de bedrijfsarts lijkt mij dat er slechts een zeer bescheiden rol ligt.
Zijn er misschien ook Wajongers die op deze discussie willen reageren?
10 augustus 2010 15:09
@ Bart en Yolan: binnen Sterk naar Werk (initiatief van NVAB en Welder) zijn er verschillende regionale projecten opgezet om ook Wajongers de ruimte te kunnen geven een bedrijfsarts te kunnen spreken, nog voordat er sprake is van werk. Dit door middel van een arboprofessional (kan een bedrijfsarts zijn of een arbeidsdeskundige of…etc.) in de eerstelijn. Zou dat de Wajongers ook kunnen helpen?
12 augustus 2010 11:19
Misschien iets als de Wajongeren (en ouderen) zelf aan het woord komen?
Op linkedin is daar een groep:
Alle Wajongeren en belanghebbenden verzamelen!
Alle Wajongeren en belanghebbenden verzamelen is een groep die beoogt de belangen van de Wajongeren te behartigen en de Wajongeren in contact te brengen met bedrijven, opleidingsinstituten en re-integratiebureau’s.
18 augustus 2010 12:00
Ik ben benieuwd naar reacties, ik zag al dat jij daar een topic had geopend over deze community en er zijn al mensen uit die groep die zich hebben aangesloten maar ik heb nog geen reactie gelezen.
Het lijkt mij zeer waardevol om juist deze groep aan het woord te laten!
18 augustus 2010 18:29
Ik vraag me af in hoeverre een bedrijfsarts betrokken is bij het dagelijkse werk op de werkvloer. Ik zou niet eens weten wie de bedrijfsarts is bij het bedrijf waar ik werk, en ik vraag me af in hoeverre dit bij andere bedrijven anders is.
In hoeverre zal een bedrijfsarts niet alleen kijken naar wat er mis is, in plaats van wat iemand WEL kan.
Zelf ben ik er niet zo voor. Ik heb liever een direct contact met een directe leidinggevende, maar het is wel zo dat ik goed mijn eigen beperking in kan schatten en daar mee om kan gaan, en dat geldt niet voor iedereen uiteraard.
19 augustus 2010 12:06
Naar mijn bescheiden mening lopen er in deze discussie een aantal zaken door elkaar, namelijk:
1. De rol van de bedrijfsarts binnen een bedrijf of instelling;
2. De rol van de bestuurder (niet aanwezig in deze discussie);
2. Het aannemen van werknemers met een beperking (in deze discussie ‘Wajongers’.
De bedrijfsarts heeft altijd een adviserende rol. Veel bedrijven of instellingen hebben een overeenkomst met een arbodienst waarin de prestaties van de arbodienst zijn vastgelegd. Alles komt met een prijs dus ook deze prestaties. De kwaliteit van deze prestaties is dus zeer afhankelijk van het budget men hiervoor beschikbaar stelt.
De bestuurder behoort een visie te hebben over de prestaties van de arbo dienst. Hoe concreter de visie en de keuzes in het hiervoor beschikbaar gestelde budget hoe duidelijke de toetsing van de prestaties van de arbodienst/arbo arts.
Wanneer een bedrijf in zijn missie heeft staan dat men een zeker percentage van de vacatures vervuld wil zien door bijvoorbeeld Wajongers dan zal men dit moeten faciliteren door enerzijds duidelijke afspraken met de arbodienst of arbo arts te maken over de ondersteuning. Anderzijds zal men zich moeten buigen over de noodzakelijke aanpassingen binnen de instelling/bedrijf om deze plaatsing mogelijk te maken.
7 september 2010 08:17
Wat mij opvalt in deze discussie is de afwezigheid van reacties van de initiator…
7 september 2010 10:28
Volgens mij lopen er inderdaad een aantal zaken door elkaar. Als je een Wajong status hebt en je wordt ziek dan is het niet de door de werkgever ingehuurde ARBO die de begeleiding verzorgt maar het UWV. Daarmee is de vanzelfsprekendheid voor de reguliere arboarts om zich te bemoeien met een Wajonger die ziek is geworden al vervallen. Ook het organiseren van aanpassingen of voorzieningen wordt via UWV of een jobcoach geregeld. Blijft over mijn vraag in hoeverre bedrijfsgezondheidsdiensten – natuurlijk in nauwe samenspraak met het bestuur van die organisatie – een rol heeft in het laten ontstaan van een bedrijfscultuur die het in dienst nemen en houden van Wajongers bevordert. Niet alleen is er bij veel p&o medewerkers weinig bekend over het in dienst nemen van jonge mensen met een beperking, ook op de werkvloer is weinig bekend over de gevolgen daarvan voor collega’s. Voorlichting is dus wel op zijn plaats; kan de bedrijfsgezondheidszorg hierin een rol vervullen? En zo ja, hoe ziet die rol er dan uit?